Dwoje zakutych w zbroje strażników, tłum, hałas i wszechobecny chaos.

Spis powszechny przeprowadzany jest raz do roku, kiedy to należy odliczyć wszystkie nazwiska obywateli. Skrybowie ślęczą nocami nad kronikami, mozolnie przepisując imię za imieniem, dla potomnych, dla historii, ku pamięci.

Dzielnica biedoty. Tutaj, w barakach poniszczonych, mieszkają ci, których na domy nie stać, którzy majątki potracili. Schorowani, czy prześladowani - elfowie, półelfowie - a także wszelkiego rodzaju szubrawcy i bandyci. Tutaj nie pojawia się straż miejska, tutaj nikt nie pilnuje porządku; ot istna puszcza w stolicy, jeno pamiętaj, że przetrwa tylko najsilniejszy.

Znajdziesz tu wszystko, czego ci trzeba. Dzień w dzień kupcy stoją na straganach, co bogatsi we własnych sklepach i prezentują swoje towary mieszkańcom Brennatiel. Pożywienie, tkaniny, oręża i zbroje, przedmioty specjalne, jak i użytku domowego. W tejże dzielnicy mieszkają średniozamożni.

Olbrzymi budynek otoczony wysokim żywopłotem; budynek o trzech grubych wieżach i monstrualnych wrotach. Ponoć jest starszy, niż jakakolwiek inna budowla w tym mieście, ponoć wzniesiony jeszcze rękoma elfów. Znajdują się tutaj opasłe tomiska wiedzy, pradawne księgi, zawierające w sobie więcej mądrości, niż jakikolwiek człowiek chodzący jeszcze po świecie.

Trzecia co do wielkości budowla w mieście, zaraz po zamku i wielkiej bibliotece. Świątynia wzniesiona z kamienia ku czci Jedynego Boga, wielka, przestronna; zimna i odpychająca, niejednego na sam widok oblewa zimny dreszcz. Kapłani wznoszą tu swoje modły ku Kervalowi, chwalą Jego imię i składają krwawe ofiary, których się domaga. Wierni przychodzą bić pokłony i błagać go o wybaczenie za grzechy swoje i swoich bliskich.

Bez wątpienia najbogatsze tereny stolicy. W tejże dzielnicy znajdują się posiadłości najbardziej wpływowych obywateli; urzędników, szlachciców, królewskiej świty i innych. Bramy dzielnicy są jednak zamknięte dla pospólstwa - dla biedoty i żebraków - zaś ulice patrolowane są dużo częściej, niźli faktycznie jest to konieczne. Wszak każdy strażnik miast do slumsów woli iść na przechadzkę po pięknych chodnikach.

Zamek, w którym siedzibę swą ma sam arcyksiążę, jego rodzina i cały dwór. Wielka budowla wzniesiona z przepychem typowym rasie ludzkiej, budowla o charakterze typowo obronnym. Potężna, wielka, ciężka. Wyglądająca na twierdzę nie do zdobycia i z podobnej opinii słynąca. Największa budowla w stolicy, będąca jednocześnie jej administracyjnym ośrodkiem.

Niewielka zamieszkana przez okolicznych chłopów wieś. Ulubiony temat żartów większości szlachciców, a przecież tak niezbędne ogniwo w gospodarce kraju. Urocza, z chatami krytymi strzechą, malownicza, ze wszystkich stron otoczona polami uprawnymi. Lasy, bagna i mokradła są nieco odeń oddalone. Wioska łączy się z miastem traktem handlowym.

Pola uprawne otaczające wieś Krescenko. Rozległe, złote, piękne, jakby namalowane dłonią artysty. Gdzieniegdzie wrony i inne ptaszydła wydłubują z ziemi ziarna, gdzie indziej paskudne czupiradła, wielkie kukły - strachy na wróble - chronią cenne chłopskie plony przed pożarciem. Pola są otoczone prowizorycznym płotkiem sięgającym kolan utworzonym ze zbitych razem drewnianych belek.

Las mieszczący się nieopodal wsi, za polami. Malownicze widoki i mnogość zwierzyny łownej na polowania przyciąga nawet samego arcyksięcia. Wieśniacy lubują się w jagodach; borówkach i malinach, które rosną tu na pęczki. Wiele młodych par często urządza sobie schadzki na terenach kniei, częstokroć jednak owe schadzki okazują się być w ich życiu ostatnimi. Wszak niebezpieczeństwo czai się tutaj co krok - wilcy, niedźwiedzie, martwce, a może i nawet czarownice - i nie da się większego zrobić głupstwa, niż do lasu w pojedynkę się nocą władować.

Sibiołowe, bo ponoć nawiedzane przez sibioły. Stale zalane trzęsawiska oddalone zarówno od wsi, jak i od miasta, gdzie nikt o zdrowych zmysłach się nie zapuszcza. Łatwo tam zabłądzić, łatwo zgubić drogę, ale najłatwiej - dać się pożreć dzikim zwierzom - i nie tylko zwierzom.

Stary drewniany młyn, którego koło obraca się leniwie, przelewając wody pobliskiej rzeki, Nierdki. Tereny położone nieco dalej od wsi, dużo dalej od miasta; nieczęsto uczęszczane, nieco zdziczałe. Mało kto jeszcze tam zagląda, oprócz starego młynarza i ludzi, którzy raz za czas zanoszą mu zapasy żywności.

Masz pytanie odnośnie gry, dręczą Cię wątpliwości? Brakuje Ci jakiejś informacji? Chcesz o coś zapytać, o coś się poskarżyć? Coś zaproponować? Nie gryziemy. W tym dziale nie trzymamy się klimatu, przeciwnie; zapraszamy do dyskusji.